Duński Ørsted zamierza wybudować elektrolizery o mocy 1 GW zasilane przez morską farmę wiatrową o mocy 2 GW w ramach projektu SeaH2Land. Instalacja zostanie zlokalizowana w rejonie holendersko-flamandzkiego zespołu portowego na Morzu Północnym w celu utworzenia jednego z największych klastrów zielonego wodoru w Europie.
Farma wiatrowa, jak się zakłada, mogłaby powstać w jednej ze stref w południowej części holenderskiej wyłącznej strefy ekonomicznej Morza Północnego. Zwłaszcza, że została już wyznaczona pod rozwój morskiej energetyki wiatrowej i posiada łatwy dostęp od obszaru portowego od Vlissingen-Oost do Gandawy.
Zastosowanie w holenderskim i belgijskim przemyśle
Wyprodukowany zielony wodór znajdzie zastosowanie w przemyśle Holandii i Belgii. Do 2030 r. Ørsted chciałby zbudować elektrolizery o mocy 1 GW (w dwóch etapach po 500 MW), które mogłyby pokryć do 20 proc. aktualnego zużycia wodoru w regionie. Obecnie osiąga ono około 580 tys. ton rocznie (klaster Port Morza Północnego jest jednym z największych ośrodków produkcji i zapotrzebowania na wodór kopalny w Europie), a do 2050 r. popyt może wzrosnąć do mln ton wodoru rocznie (co odpowiada produkcji rocznej elektrolizerów o mocy 10GW).
Proponuje się połączenie elektrolizerów z planowanym regionalnym systemem rurociągów łączących konsumentów i producentów w obszarze klastrze. Na pograniczu Holandii i Belgii działa kilka dużych podmiotów przemysłowych, w tym ArcelorMittal, Yara, Dow Benelux i Zeeland Refinery. Spółki te wspierają projekt SeaH2Land oraz niezbędny rozwój infrastruktury, która w przyszłości umożliwi zrównoważoną produkcję stali, amoniaku, etylenu i paliw. Yara, w konsorcjum z Ørsted i Zeeland Refinery, ogłosiły już plany produkcji odnawialnego wodoru w swoich lokalizacjach, podczas gdy Dow sprzedaje wodór do Yara od 2018 r. wykorzystując do tego celu pierwszy na świecie gazociągu dostosowany do przesyłu wodór. Sieć może zostać przedłużona dalej na południe do ArcelorMittal (spółka planuje budowę rurociągu wodorowego między Dow w Terneuzen a swoimi zakładami w Gandawie) i dalej na północ, pod ujściem Skaldy, do rafinerii Zeeland.
Cel: redukcja CO2
System przesyłowy zielonego wodoru to kluczowy element tworzonego unikalnego regionalnego ekosystemu transportu wodoru umożliwiającego znaczną redukcję emisji dwutlenku węgla w produkcji amoniaku, chemikaliów i stali. Ponadto strategia klastra przewiduje rozbudowę sieci wysokiego napięcia 380 kV na potrzeby elektryfikacji przemysłu na południe od rzeki Skaldy. Partnerzy przemysłowi obecni w regionie i uczestniczący w partnerstwie branżowym Smart Delta Resources (SDR), mają kontynuować dialog z operatorami systemów przesyłowych w celu budowy regionalnej sieci rurociągów otwartego dostępu o długości około 45 km, rozciągającej się przez obszar Portu Morza Północnego od Vlissingen-Oost (Holandia) do Gandawy (Belgia).
Planują oni również dialog z organami regulacyjnymi w sprawie: modelu wzajemnej współpracy oraz polityk niezbędnych do wspierania rozwoju produkcji odnawialnego wodoru związanego z morską energią wiatrową na dużą skalę, infrastruktury regionalnej oraz przeprowadzenia pełnego studium wykonalności projektu.
Źródło: Ørsted
Zespół ECPP